Παρασκευή 29 Ιουλίου 2011

TΡΕΙΣ ΜΕΡΕΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ / ΚΩΣΤΟΥΛΑ ΤΩΜΑΔΑΚΗ

http://www.avecnews.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=206%3A2011-07-25-19-16-39&catid=14%3A2011-06-02-22-39-24&Itemid=३४
Συνεντευξη στην Κωστουλα Τωμαδακη

athanitis

της Κωστούλα Τωμαδάκη

Στο τεράστιο καζάνι της Αθήνας που βράζει , η ζωή κάθε άλλο παρά ονειρεμένη μπορεί να είναι για τα τρία κορίτσια που ψάχνουν διέξοδο. Στην 6η ταινία του Δημήτρη Αθανίτη (Αντίο Βερολίνο),την οποία θα δούμε

στις επιτυχημένες ``Νύχτες Πρεμιέρας`` , η Αθήνα είναι για μια ακόμη φορά η πρωταγωνίστρια μαζί με τις Αλεξάνδρα Αιδίνη, Κατερίνα Φωτιάδη , Νικολίτσα Ντρίζη.

«Τρεις Μέρες Ευτυχίας» για την Ιρίνα που ετοιμάζεται να φύγει στον Καναδά για να ξεφύγει από την `οικογένειά ``της που την εκδίδει .Η Άννα παντρεύεται για να διώξει το φάντασμα της διαλυμένης της οικογένειας. Η Βέρα , στο ξεκίνημα της καινούργια της ζωής , έρχεται αντιμέτωπη με την κρυμμένη πραγματικότητα της οικογένειας της. Μέσα σε τρεις μέρες οι δρόμοι τους διασταυρώνονται απροσδόκητα στο παγωμένο τσιμέντο της μεγαλούπολης και ενηλικιώνονται βίαια. Ποιος είπε ότι η ζωή είναι ονειρεμένη όταν χαθεί η ανθρώπινη επαφή σε μια πόλη όπου’’ μια σπίθα αρκεί για την έκρηξη ακόμη κι εκεί που δεν την φαντάζεσαι»

Άκρως επίκαιρη η νέα σου ταινία με τα τρία κορίτσια να ενηλικιώνονται βίαια μέσα στην Αθήνα της κρίσης.. Είναι μια ασεβής πόλη η Αθήνα, Δημήτρη;

Ασεβής και άγρια. Μεγάλώσα στο κέντρο της Αθήνας κι εχω ζήσει σε διαφορετικές περιοχές, πάντα στο κέντρο. Έζησα έντονα τις αλλαγές στην πόλη και τις είδα να γίνονται όλο και πιο βίαια. Κάποτε έμενα για μερικά χρόνια στην Ομόνοια. Δεν ξέρω αν σήμερα θα το έκανα. Τώρα έχω την αίσθηση ότι μια σπίθα αρκεί για την έκρηξη ακόμη κι εκεί που δεν την φαντάζεσαι.

Αυτή η απανθρωπιά του κέντρου της Αθήνας πόσο συχνά αναδεικνύει την ανθρωπιά;

Αυτό είναι ένα στοίχημα, συνέχεια ανοιχτό, ποτέ δεδομένο. Απ΄ τη μια νιώθω την ανάγκη να πάνε στα άκρα οι αντιθέσεις, να μην διστάσουμε μπροστά σε καμιά σύγκρουση. Από την άλλη δεν ξέρω τι θα βγει, τι καινούργιο θα έρθει. Πιστεύω στη διαφορετικότητα, αλλά σε μια διαφορετικότητα που δεν οχυρώνεται μέσα σε ομάδες και κώδικες και καταλήγει συντήρηση και εξουσία.

Θα μας πεις δυο λόγια για τις τρεις πρωταγωνίστριες;

Ξεκινώντας να κάνω την ταινία, είχα στο μυαλό μου δυο πρόσωπα. Την Αλεξάνδρα Αιδίνη και την Νικολίτσα Ντρίζη. Είχα μια φευγαλέα εικόνα τους, κι έτσι χρειάσθηκε να τις συναντήσω, να τις ακούσω κι από κοντά. Αμέσως πείσθηκα ότι ήταν οι δύο ηρωίδες μου. Το ίδιο έγινε και με την Κατερίνα Φωτιάδη, που δεν την ήξερα. Είναι μαγική η στιγμή που συναντάς τα πρόσωπα που θα δώσουν ζωή στην ιστορία σου. Ξέρεις βαθιά μέσα σου ότι είναι αυτά κι ας τα συνάντησες μόλις πριν λίγα λεπτά.

Η ταινία σου θίγει και την οικογένεια.

Αν υπάρχει μια λέξη που συμπυκνώνει όλη την κατάσταση που ζούμε, είναι η οικογένεια. Από την παιδεία μέχρι την πολιτική, η οικογένεια έχει διαποτίσει με μια καταστροφική αντίληψη την κοινωνία μας. Η οικογένεια έχει λειτουργήσει ενάντια στην κοινωνία. Σαν ένας μικρόκοσμος αυτοτελής, που ασχολείται αποκλειστικά με το συμφέρον του. Η κοινωνία μας είναι ένα άθροισμα από τέτοιους μικρόκοσμους, χωρίς συλλογικό όραμα. Γι αυτό δεν πάει πουθενά.

Οι ηρωίδες μου ανακαλύπτουν την αλήθεια για τις οικογένειες τους. Ερχονται αντιμέτωπες με αντιδράσεις τόσο βίαιες που δεν περιμένουν. Ωστόσο δεν παραιτούνται, παλεύουν. Δεν πιστεύω ότι υπάρχει ενηλικίωση, πραγματική χειραφέτηση, αν δεν ξεπεράσεις την οικογένεια σου. Οποια κι αν είναι αυτή.

Γιατί «Τρεις Μέρες Ευτυχίας» Μοιάζει με διορία.

Δεν είναι διορία, είναι ο χρόνος μέσα στον οποίο συμπυκνώνεται η δράση της ταινίας. Οι ηρωίδες μου βρίσκονται σε μια ειδική στιγμή της ζωής τους, σε μια καμπή. Άρα δεν υπάρχει πολυτέλεια χρόνου. Πρέπει να αποφασίσουν γρήγορα.

Θεωρείς ότι ο καλλιτέχνης, ο σκηνοθέτης είναι προνομιούχος σήμερα γιατί μπορεί να εκφραστεί;

Είναι δυνατή η αίσθηση ότι μπορείς να εκφραστείς. Δεν ξέρω αν αυτό είναι ένα προνόμιο. Ουσιαστικά κάθε φορα ξεκινάς από την αρχή και κάθε φορά αυτό το προνόμιο, πρέπει να το κατακτήσεις. Κανείς δεν στο προσφέρει εν λευκώ. Από την άλλη, σαν σκηνοθέτης παρατηρώ, ακούω ακατάπαυστα. Αν έχει μια δύναμη η έκφραση μου, είναι και γιατί ίσως συμπυκνώνει με ένα τρόπο υπόγειο και περίπλοκο σαν διαδρομή, τη σκέψη, την επιθυμία πολλών.

Πιστεύεις ότι η εποχή που διανύουμε αντικατοπτρίζεται στο σινεμά;

Αντικατοπτρίζεται εν μέρει θα έλεγα. Για να συνεχίσω όμως απο την προηγούμενη ερώτηση, πιστεύω ότι ότι το σινεμά δεν μπορεί να αρκείται στην καταγραφή. Χρειάζεται να αγγίζει την επιθυμία. Αρα να έχει και να προβάλει ένα όραμα.

Τετάρτη 13 Ιουλίου 2011

Στο ραδιόφωνο της ΝΕΤ με τη Γιούλα Ράπτη

Απόψε,στις 21.00 στο ραδιόφωνο της ΝΕΤ 105,8 στην εκπομπή ''Ούτε νωρίς ούτε αργά'' με τη Γιούλα Ράπτη, μια συζήτηση με τον Δημήτρη Αθηνίτη για την καινούργια του ταινία ''Τρεις Μέρες Ευτυχίας''

Σάββατο 9 Ιουλίου 2011

Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΘΑΝΙΤΗΣ ΑΝΑΖΗΤΑ ΤΗΝ ΕΥΤΥΧΙΑ.


http://flix.gr/articles/dhmhtrhs-a8aniths-treis-meres-eytyxias.html
Συνέντευξη στη Πόλυ Λυκούργου / Flix


ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ 07 ΙΟΥΛ 2011 0 Σχόλια

Περπατήσαμε με τον Δημήτρη Αθανίτη στις γειτονιές του κέντρου που μεγάλωσε και συζητήσαμε για όσα τον κάνουν ευτυχισμένο: την νέα του ταινία, «Τρεις Μέρες Ευτυχίας», τους Κινηματογραφιστές στην Ομίχλη, το ελληνικό σινεμά που θα παλέψει με μεγαλύτερη λύσσα για το μέλλον του...

http://www.dailymotion.com/video/xjrind_y-yyyyyyyy-yyyyyyyy-yyyyyy-yyy-flix_shortfilms#from=embediframe

Είναι ένας σκηνοθέτης που αγαπά τα πρόσωπα, ψάχνει να διηγηθεί τις ιστορίες του μέσα από το μυστήριο των κοντινών τους. Είναι ένας αφηγητής που του αρέσει να μας περιπλανά στην πόλη του την Αθήνα, την οποία πάντα φωτίζει ως μεγάλη του πρωταγωνίστρια.

«Γεννήθηκα λίγο πιο πάνω, στο Μεταξουργείο. Τις ξέρω αυτές τις γειτονιές. Οσο κι αν έχουν αλλάξει, όσο κι αν έχουν γίνει trendy, το Γκάζι και τα πεζοδρόμιά του είναι ο τόπος που έπαιζα με τις ώρες. Θυμάμαι πάρα πολύ έντονα αυτά τα χρόνια, αυτά τα παιχνίδια. Τρέξιμο, κυνηγητό, μετά να διαβάζεις κόμικς στη σκιά του μεσημεριάτικου καλοκαιριού...»

Ο Δημήτρης Αθανίτης έχει δεχτεί να έρθει στο ραντεβού με το Flix μέσα στη ντάλα του καλοκαιριού για να περπατήσουμε στους δρόμους του αθηναϊκού κέντρου που τόσο αγαπά και το αποτυπώνει με το φακό του και για να μιλήσουμε για την νέα του ταινία, τις «Τρεις Μέρες Ευτυχίας».

Οι συνθήκες δεν είναι οι πιο κατάλληλες για συνέντευξη. Ζέστη, υγρασία, θόρυβος. Και σίγουρα δεν είναι κατάλληλες για να μιλήσει κανείς για ευτυχία. Λίγες ώρες πριν έχει υπογραφεί το Μεσοπρόθεσμο.

«Τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα. Αλλά πρέπει να παλέψουμε. Αδυνατώ να πιστέψω ότι θα βγούμε στο περιθώριο. Αδυνατώ να πιστέψω ότι θα σβηστούμε από το χάρτη. Πρέπει τα χαστούκια να μας κάνουν πιο δυνατούς. Πρέπει να βρούμε τον τρόπο. Είναι δύσκολο, είναι δύσκολο...»

Από το «Αντίο Βερολίνο» το 1994, μέχρι την «Πόλη των Θαυμάτων» το 2005, ο Δημήτρης Αθανίτης αποτυπώνει τη δυσκολία επιβίωσης στις ταινίες του, μ' ένα τρόπο ρεαλιστικό, αλλά στο τέλος αισιόδοξο. «Δεν είμαι απαισιόδοξος άνθρωπος. Αλλά στο σινεμά, όπως και σε κάθε τέχνη, δεν είναι θέμα αισιοδοξίας/απαισιοδοξίας. Πρέπει με το φακό σου να πιάσεις τη στιγμή και να την υπερβείς. Η τέχνη υπερβαίνει των καταστάσεων, δεν τις αποτυπώνει απλά. Αυτό το κάνει η τηλεόραση. Στο σινεμά πρέπει να εμπνεύσεις στο θεατή μία ψυχική ανάταση. Οι θρησκείες όλου του κόσμου θα ζήλευαν αυτό το αίσθημα ευφορίας που σου προσφέρει μία συγκλονιστική ταινία. Για μένα αυτό είναι ό,τι πλησιέστερο στην ευτυχία... »

Και τώρα, στην έκτη μεγάλου μήκους ταινία του, ήρθε η ώρα να μιλήσει για την ευτυχία. Τη συναντά σε μία Αθήνα που καταρρέει, σε τρεις σημαδιακές μέρες, και σε τρεις γυναίκες που προσπαθούν, όχι απλά να επιβιώσουν, αλλά να ζήσουν.

«Με ενδιαφέρουν τα αδιόρατα σπονδυλωτά δράματα, γιατί πιστεύω ότι οι ζωές όλων μας ενώνονται – κάπως, κάποτε. Στην ταινία, υπογείως, υπάρχει το σύμβολο της ελληνικής οικογένειας – όπως το πιστεύαμε, όπως το αλλάξαμε, όπως το προσαρμόσαμε. Οι ηρωίδες μου ψάχνουν διέξοδο, αλλά ταυτόχρονα ψάχνουν και κάπου να ανήκουν...»

Η ταινία ακόμα ψάχνει το μέλλον της στην ελληνική διανομή, αλλά την έχει ήδη κλείσει για την πανελλαδική πρεμιέρα της το Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Αθήνας, οι Νύχτες Πρεμιέρας.

«Είμαι πολύ χαρούμενος που η ταινία θα κάνει πρεμιέρα τον Σεπτέμβριο στις «Νύχτες Πρεμιέρας». Είναι ένα φεστιβάλ που εκτιμώ ιδιαίτερα και θα μείνει στο μυαλό μου για πάντα συνδεδεμένο με την μνήμη του Γιώργου Τζιώτζιου...»

Η συζήτηση επιστρέφει στο μέλλον του ελληνικού σινεμά, στους ομιχλιστές, στην Ακαδημία. Δεν υπάρχουν κουράγια να συζητήσει κανείς με ελπίδα, την μέρα που το ελληνικό κράτος μοιάζει να έκλεισε την πόρτα και να παρέδωσε τα κλειδιά. Κι όμως ο Αθανίτης δεν το βάζει κάτω. «Δεν μπορώ να πιστέψω ότι θα κάνουμε πίσω σε όσα καταφέραμε αυτά τα δύο χρόνια. Νομίζω ότι κι εγώ και όλοι οι ενεργοί κινηματογραφιστές θα παλέψουμε. Θα κάνουμε ταινίες γυμνές, αλλά θα τις κάνουμε...»

Θυμόμαστε ότι σε παλιότερη συνέντευξή του για την «Πόλη των Θαυμάτων» τον είχαν ρωτήσει αν πιστεύει στα θαύματα και είχε απαντήσει «απόλυτα», χωρίς διασταγμό. Σε τέτοιους καιρούς λοιπόν πιστεύει και στην ευτυχία; «Ναι. Πεισμωμένα. Και ακόμα πιστεύω και στα θαύματα. Απλά, όσο περνάει από το χέρι μου, προσπαθώ να τα κάνω ο ίδιος....»

Τετάρτη 6 Ιουλίου 2011

Ελληνικός κινηματογράφος στην πρώτη γραμμή

http://www.aiff.gr/article.asp?catid=11270&subid=2&pubid=15058981

Ελληνικός κινηματογράφος στην πρώτη γραμμή

Ελληνικός κινηματογράφος στην πρώτη γραμμή

Το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας Conn-x συνεχίζει την υποστήριξή του στο Νέο Ελληνικό Ρεύμα και σε όλους τους δημιουργούς του ελληνικού σινεμά οι οποίοι, έχοντας πια βγει από την ομίχλη, διεκδικούν και κερδίζουν την θέση που τους αξίζει.

17ο Φεστιβάλ Νύχτες Πρεμιέρας Conn-X move it

ΤΡΕΙΣ ΜΕΡΕΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ:

Μετά το «Καμιά Συμπάθεια για τον Διάβολο», την «Πόλη των Θαυμάτων» και το «Αντίο Βερολίνο» ο Αθανίτης αφηγείται παράλληλα τρεις ιστορίες που διαδραματίζονται στην σκοτεινή πλευρά της Αθήνας. Ο Δημήτρης Αθανίτης υπογράφει μια χαμηλού προϋπολογισμού παραγωγή με αφορμή τις ετερόκλητες εικόνες της Ελληνικής πρωτεύουσας.

Σάββατο 11 Ιουνίου 2011

Πρώτοι τίτλοι από τις Νύχτες Πρεμιέρας Conn-x

http://flix.gr/news/prwtoi-titloi-apo-tis-nyxtes-premieras-conn-x.हटमल

Κυριακή 1 Μαΐου 2011

http://www.lifo.gr/mag/columns/३९०९
27.4.2011

Ο Δημήτρης Αθανίτης

και τα ελληνικά Όσκαρ.

Ο Δημήτρης Αθανίτης

Η δεύτερη χρονιά διαφέρει από την πρώτη ως προς το ότι είστε πια πιο θεσμικοί ως Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου;

Διαφέρει ως προς το ότι είμαστε πιο θεσμικοί, υπό την έννοια ότι την περσινή χρονιά δεν είχαμε την υποστήριξη κανενός. Η επιλογή που κάναμε, όμως, με τον Κυνόδοντα και η μετέπειτα πορεία του μέχρι τα Όσκαρ κάνει τα φετινά βραβεία να θυμίζουν λίγο περισσότερο, στην αναλογία που μας το επιτρέπει, την αμερικανική τελετή.

Δεν υπάρχει, όμως, η γλύκα της «Ομίχλης» και της επανάστασης.

Η Ακαδημία είναι το αποτέλεσμα όλων των προσπαθειών της «Ομίχλης». Όσον αφορά την επανάσταση, τώρα, η γλύκα υπάρχει στην Ακαδημία, όπως υπάρχει και σε όλη τη χώρα.

Ισχύει, πάντως, πως τα καλλιτεχνικά βραβεία στην Ελλάδα δεν έχουν κάποιο κύρος ούτε και ιδιαίτερη απήχηση στο κοινό;

Αυτό μπορεί να ισχύει, αλλά στην ουσία καταργήθηκε με την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου. Μέχρι τότε τα περισσότερα βραβεία ήταν κρατικά, οπότε έπαιζαν μεγάλο ρόλο διάφορες παράμετροι, όπως οι γνωριμίες και τα διάφορα φανερά και κρυφά συνδικαλιστικά ζητήματα. Άλλες φορές τα βραβεία δίνονταν από περιοδικά ή τηλεοπτικά κανάλια που εξυπηρετούσαν και αυτά τα δικά τους συμφέροντα. Για πρώτη φορά, οι άνθρωποι μιας τέχνης βράβευσαν αυτούς που θεωρούν ότι είναι οι καλύτεροι στον τομέα τους.

Επειδή στις μέρες μας έχει σημασία και η πολιτική οικονομία, δεν θα έπρεπε η βραβευμένη καλύτερη ταινία να βρίσκει και πάλι διανομή στις αίθουσες, όπως γίνεται με την ανάλογη των Όσκαρ;

Αυτό είναι πολύ σοβαρό. Γι' αυτό κι εμείς θέλαμε η τελετή να γίνει τον Μάρτιο, που ακόμα η χρονιά είναι στα φόρτε της, ώστε τα βραβεία να σπρώχνουν τις ταινίες και στις αίθουσες.

Ποια βήματα πρέπει να γίνουν από εδώ και πέρα, προκειμένου όλη αυτή η μανία με το ελληνικό σινεμά να έχει μια ποιοτική συνέχεια;

Είναι το μεγαλύτερο στοίχημα και το πιο δύσκολο. Νομίζω πως θα κερδηθεί, αν συνεχίσουμε να παράγουμε ζωντανές ταινίες που αφορούν αυτό που ζούμε και είναι σε μια συνεχή σχέση με την κοινωνία. Ο ρόλος της Ακαδημίας είναι ν’ αναδείξει αυτές τις δουλειές. Να σας αναφέρω πάλι το παράδειγμα του Κυνόδοντα. Αν δεν υπήρχε η Ακαδημία, δεν θα είχε προταθεί ποτέ για Όσκαρ. Το site του Αμερικανού διανομέα για την ταινία είχε πρώτες τις ελληνικές διακρίσεις και μετά τις Κάννες.